ગુજરાતી કવિતાની ચિત્રશાળા · a gallery of Gujarati verse
ઝરમર
jharmar · the sound of gentle monsoon drizzle
Six centuries of poetry, illuminated. Each work annotated, narrated, and preserved: a living archive of the verse that shaped a language and a people.
શા માટે · why this exists
Gujarati holds eight centuries of poetry, and very little of it is easy to find today. Jharmar gathers some of that verse and gives each poem its full text, an illustration, and notes on what it is doing. A small step toward preserving a legacy worth keeping.
Made by Ankit Gordhandas. More about the archive →
સંગ્રહ The Collection
Devotion, longing, rain, and the many lives of Gujarat—gathered across six centuries.
આ શેરી વળાવી
આ શેરી વળાવી સજ્જ કરું, ઘરે આવો ને!
આ મસ્ત ઘટાઓ શ્રાવણની
તનની, મનની, વન-નિર્જનની
આપની યાદી
જ્યાં જ્યાં નજર મ્હારી ઠરે યાદી ભરી ત્યાં આપની,
અખિલ બ્રહ્માંડમાં
અખિલ બ્રહ્માંડમાં એક તું શ્રીહરિ
આવકારો
હે જી તારા આંગણિયા પુછીને જે કોઈ આવે રે,
આંધળી માનો કાગળ
અમૃત ભરેલું અંતર જેનું, સાગર જેવડું સત્,
ભણકારા
આઘે ઊભાં તટધુમસ જેમાં દ્રુમો નીંદ સેવે,
બચપણ
ઘરની સઘળી વસ્તુ મરી ગઇ
ભોમિયા વિના
ભોમિયા વિના મારે ભમવા'તા ડુંગરા,
ચારણ-કન્યા
સાવજ ગરજે !
દેખતા દીકરાનો જવાબ
ફાટ્યાં-તૂટ્યાં જેને ગોદડી ગાભાં, આળોટવા ફૂટપાથ,
એક રાજા હતો એક રાણી હતી
એ તો તારી ને મારી કહાણી હતી
એક ઘા
તે પંખીની ઉપર પથરો ફેંકતાં ફેંકી દીધો,
એક જ દે ચિનગારી
એક જ દે ચિનગારી, મહાનલ !
ધારાવસ્ત્ર
કોઈ ઝપાટાભેર ચાલ્યું જાય,
ગૂજરાત મોરી મોરી રે
મળતાં મળી ગઈ મોંઘેરી ગૂજરાત
ગુજારે જે શિરે તારે
ગુજારે જે શિરે તારે જગતનો નાથ તે સ્હેજે,
જાગને જાદવા
જાગને જાદવા કૃષ્ણ ગોવાળિયા
જય જય ગરવી ગુજરાત
દીપે અરુણું પ્રભાત
જળકમળ છાંડી જાને બાળા
જળકમળ છાંડી જાને બાળા, સ્વામી અમારો જાગશે
જનની
મીઠા મધુ ને મીઠા મેહુલા રે લોલ,
જે આંસુ ખોઉં છું
જે આંસુ ખોઉં છું એનો મને અવેજ મળે,
ઝઘડો લોચનમનનો
લોચનમનનો રે! કે ઝઘડો લોચનમનનો!
જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી
જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત !
જૂનું પિયેર ઘર
બેઠી ખાટે ફરિવળિ બધે મેડિયો ઓરડામાં,
કસુંબીનો રંગ
લાગ્યો કસુંબીનો રંગ –
કોઈનો લાડકવાયો
રક્ત ટપકતી સો સો ઝોળી સમરાંગણથી આવે,
માધવ ક્યાંય નથી મધુવનમાં
ફૂલ કહે ભમરાને, ભમરો વાત વહે ગુંજનમાં……
મન મોર બની થનગાટ કરે
મોર બની થનગાટ કરે, મન મોર બની થનગાટ કરે.
મેરુ રે ડગે
મેરુ રે ડગે ને જેનાં મન નો ડગે
ના હઠવું
ડગલું ભર્યું કે ના હઠવું ના હઠવું;
નહિ રે વિસારું હરિ
અંતરમાંથી નહિ રે વિસારું હરિ.
નિશીથ
નિશીથ હે! નર્તક રુદ્રરમ્ય!
પંખીડાને
રે પંખીડા! સુખથી ચણજો, ગીત વા કાંઈ ગાજો;
પાર્થને કહો ચડાવે બાણ
હવે તો યુદ્ધ એ જ કલ્યાણ
રે શિર સાટે નટવરને વરીએ
રે શિર સાટે નટવરને વરીએ, રે પાછાં તે પગલાં નવ ભરીએ;
રૂડી ને રંગીલી
રૂડી ને રંગીલી રે વ્હાલા તારી વાંસળી રે લોલ
રેતીની ઓટલી
દરિયાને તીર એક રેતીની ઓટલી
શ્યામ રંગ સમીપે ન જાવું
મ્હારે આજ થકી શ્યામ રંગ સમીપે ન જાવું.
શિવાજીનું હાલરડું
આભમાં ઊગેલ ચાંદલો, ને જીજાબાઇને આવ્યાં બાળ રે
ઊંટ કહે: આ સભામાં
ઊંટ કહે: આ સભામાં, વાંકાં અંગવાળાં ભૂંડા;
સુદામા ચરિત: કડવું ૧
સુદામા ચરિત્ર.
વૈષ્ણવ જન તો
વૈષ્ણવ જન તો તેને કહીએ